Oostendenaar Dries Vanhegen was al vaak te zien op tv, maar in het theater is hij als een vis in het water. In het Ensorjaar was zijn voorstelling ‘Ensor est un fou/Ensor is een zot’ een ongelooflijk succes. Dat wil hij dit jaar nog eens over doen, maar dan met zijn nieuwe productie ‘De Mythe’ die op 28 november in première gaat in De Grote Post. Het wordt een mix van theater, film en concert mét een eigen kijk op het klassieke Oedipus-verhaal. Hij spreekt vol verwachting over zijn nieuwe project én vol liefde voor de Stad aan Zee.
Wat betekent Oostende voor jou?
Oostende is in alles de basis. Hier ben ik geboren, hier vond ik mijn eerste lief, mijn eerste vakantiejob … Ik heb een tijd in het binnenland gewoond omdat dat makkelijk was voor mijn job, maar nu ben ik terug aangespoeld en ga ik waarschijnlijk niet meer weg. De zee en de vissers trekken mij aan. Het mooie harde leven van alledag. Het hoeft niet altijd ‘let’s talk about art’ te zijn voor mij.
Hoe beleef je je vrije tijd in de stad?
Wandelen doe ik het meest. Vroeger speelde ik basketbal, maar sporten in clubverband is moeilijk te combineren met de job. Eens de zomer voorbij is kan je als wandelende Oostendenaar zeggen: de stad is weer van ons! Ik woon dicht bij de zee en zelfs als ik naar de bakker ga, loop ik een stukje op de dijk, in alle weersomstandigheden.
Op welke plek in Oostende vind je inspiratie voor je creatieve werk?
Ik kan in het park zitten bij ‘d’horloge’ en plots iets bedenken. Of de peinzende houding van de beelden aan het Zeeliedenmonument, dat vind ik ook inspirerend. En Dikke Mathille, tja, sinds jaar en dag moet ik lachen als ik de stad binnenrijd, want een van de eerste dingen die je ziet, is een madam die met haar kont naar je toe ligt. Geniaal!
Sinds jaar en dag moet ik lachen als ik de stad binnenrijd. Een van de eerste dingen die je ziet is een madam die met haar kont naar je toe ligt. Geniaal!
Wat kan je vertellen over De Mythe, want het is theater, concert en film in één.
Mijn gezelschap Waltzing Mathilde en ik noemen het een totaalbeleving. We zijn allemaal kunstenaars, waaronder ook veel stadsgenoten zoals actrice Fania Sorel, Serge Feys die de muziek maakt en ontwerper Patrick Storms. Pascal Poissonier die de film maakt, is ook van de zee. Het lijkt veel in één, maar als je die elementen op de juiste manier kan combineren, kom je tot een mooi geheel. Ik start met een idee en dat evolueert in de groep.
Ook wie nooit naar theater komt kijken, zal de voorstelling kunnen smaken. 'De Mythe' wordt een totaalbeleving.
‘De Mythe’ heeft in ons verhaal meerdere betekenissen. Een mythe is een leugen of verzinsel, maar kan ook iets of iemand zijn waarvoor je bewondering hebt, een fenomeen. We brengen het Oedipus-verhaal over de held die zijn vader vermoordt en trouwt met zijn moeder, maar met een actuele insteek. De ‘pest’ in het stuk kan je doen denken aan de coronapandemie of de oorlogen in Gaza en Oekraïne. We brengen het stuk op een manier die je nog nooit zag. Ook wie nooit naar theater komt kijken, zal deze voorstelling kunnen smaken.
De voorbereidingen zijn volop bezig, maar toch zit Dries al met nieuwe ideeën: “voor een volgend project zouden we iets willen maken rond de IJslandvaarders, ook interessant voor de Oostendenaars, dus geef dat maar mee!”
